بیست و چهارمین روز از شهریور ماه دلتنگ

خیلی وقت ها هممون احساس کردیم که خوشبختیم،خیلی خوشبخت.و حالا فقط چند ساعت مونده تا دوباره متولد بشم،احساس میکنم که خوشبختم.و این احساس رو مدیون خیلی هام،مدیون فربد،مدیون سعیده،مدیون مامان و بابا،مدیون امیرحسینی که روزی برای من همراه ترین بود، و مدیون بارانم.

بارانی که اولین تولدی ه در کنارم هست،بارانی که دوست مجازیم بود و پا گذاشت به دنیای بی رنگ من و همه چیز رو قشنگتر کرد.باران،عزیزم،دوست من و همراه من؛هیچکس به اندازه ی تو نتونست در چند ساعت مونده به تولدم لبخند رو به من برگردونه،و من رو به اوج خوشبختی برسونه،به جایی که بعد مدت ها دوباره حسش کردم.

باران،فربد،سعیده،مامان و بابا،و امیرحسینی که حالا نیستی و من بیش از اندازه دلتنگتم،همیشه در قلب منید؛و من چه آرزویی میتونم داشته باشم جز بودن شما ها تا ابد؟و چه چیزی برای من بهتر و امیدوارانه تر؟

و من در چندساعت مونده به تولدم،خوشحالم که هستم و هنوز نفس میکشم...